Thursday, April 10, 2008

Preserving Nature - Pundaquit Beach, Capones Island, Anawangin Cove

pundaquit beachAs time passes, more and more "hidden" treasures of nature are becoming morphed into tourist destinations. And what compelled me to write this article was the sudden surge of attention brought onto the San Antonio, Zambales area--particularly Pundaquit beach, Capones and Camara Islands, and Anawangin Cove.

Pundaquit (Pundakit) has been in the spotlight for quite some time. The hit movie "Esperanza" was partly filmed there. Foreigners have also been attracted to the area, which is only a jeepney ride away from Subic, and understandably so, as Pundaquit beach is a fantastic getaway that rivals promoted destinations of other provinces with its surrounding paramount mountains, exotic islands, quiet coves, and even a waterfall (Pundaquit Falls).

Its pristine shores, however, are slowly getting peppered on by incoming tourists. And this attraction has brought on the rise of resort homes and hotels in the vicinity. Although it still held on to its small coastal community atmosphere when I visited, I'm not sure I will be able to say the same come five years from now.

Capones and Camara (Camera) Islands are the mysterious yet alluring land masses off the shore. Surrounded by rough waters, these islands are worth the trip, offering a sparkling white beach, unique rock formations, an abundance of seashells and pebbles, and an old Spanish lighthouse. Visitors will be beguiled by the shifting of the islands' white beaches as they move from one particular side of the island to the other (from the North side during the rainy season [June to September] to the south side for the rest of the year). And even more surprising is the formation of a sandbar that sometimes links the islands together as the sands are pushed by the changing currents.

anawangin coveBut the islands' spectacular traits are slowly becoming lackluster. I had the chance to give the islands a second visit when I snuck away one day (undocumented and not photographed), and I was not as impressed as I was the first time around. The beaches were littered and the rock formations were dirtied with graffiti, as the islands grow in popularity to tourists and campers during the summer and Lent season. Visitors should already have the responsibility instilled in them to keep the environment clean without further emphasis from others, but still we see our surroundings getting polluted by man's whim. If action is not taken by tourists themselves, then I hope the boatmen of the area take the initiative to clean the islands and the Pundaquit area, because if not for Earth's sake, they should understand that their livelihood also depends on it.

And Anawangin Cove, the most secluded of the bunch, is tucked away within the mountains and well-isolated from society; at least it was when I visited. Here, white sands, scattered caves, a freshwater stream, and a plethora of pine trees exist and are guarded by wild carabaos or water buffalos known as tamaraws. Still, the only way to get there is by climbing Mt. Anawangin or taking a boat ride along the coastal cliffs. Prior to my trip to Anawangin, only a handful of internet search results existed for the little-known cove and only one photo gallery. In fact, not many of Zambales' residents knew of their own province's natural gem.

But that would soon come to an end. Although I don't attribute the sudden attention that Anawangin has received to my blog, as I cannot prove for sure whether my blog post about the place sparked any of it, its growth of popularity since my visit is nonetheless quite evident. Apart from the sudden interest from television broadcast companies (i.e., the filming of ABS-CBN and GMA-7 teleseryes like Maging Sino Ka Man, Marimar, and Kung Fu Kids), several blogs and photo logs have emerged on the internet from those who have since then visited. Statistics show that many web surfers come to my blog searching for "Anawangin." Even the short travel segment "Pinoy Destinations" on The Filipino Channel (TFC) has taken a recent visit to Anawangin, and I wouldn't be surprised if the popular travel show "Trip na Trip" will follow in these footsteps if they haven't already documented a tour there.

capones islandIt is my hope that the surge in attention doesn't lead to the cove's environmental neglect. Anawangin is truly one of a kind, and I hope Magsaysay (who owns the land) does the right thing in preserving and protecting this nature and wildlife sanctuary.

To sum this article up are lessons and messages I would like to convey. One is an old travel adage, "Take nothing but pictures and leave nothing but footsteps," which is self-explanatory but needs to be repeatedly emphasized.

I have harbored a feeling in the past about not disclosing the little-known locations and natural sites I have been to for fear of such places becoming corrupted by potentially irresponsible and careless tourists. But I have realized that there is no use in worrying about a natural site's overexposure since that is inevitable, but rather it is man's disposition to destroy that should be feared. Moreover, I have discovered that there is no reason to keep such places secret or hidden from the public eye as these are gifts from Mother Nature that everyone has the right to witness and experience. But let us bear in mind that with that privilege comes an assumed responsibility to take care of what we are given.


Nomadic Matt said...

I've always heard mixed things about the phillipines. I have friends in Manila who says manila is awful but the countryside is ok.

Nice travel blog. I have my own. Come check it out if you get a chance.

Anonymous said...

ON my opinion local government officials should have some rules and regulation for these stuffs and really severe punishment that would threaten all visitors of the island not to do anything that would harm the island itself.

Anonymous said...

u are absolutely right coconuter especially now that summer is here again and tourists are flocking the area. i am a local resident and i've seen how the locals and tourists alike abused the shores of pundaquit... may this be an eye opener to the local politicians of our town and to call the attention of their Punong Barangay who at the moment is plagued with Administrative Charges.

Anonymous said...

Behind the Beauty of Anawangin

Holy week,..long weekend ng March, nagkasundong mag out-of-town ang sampung magbabarkada. Ang napiling lugar, Anawangin. Para medyo malayo naman sa polusyon ng Maynila at ma-relax naman ang mga utak mula sa araw-araw na stress ng opisina. A week before pa lang nakapagpa-reserve na kami ng tickets sa bus, seat # 1 to 10 pa nga kami,ganun ka-excited. Wednesday 12midnight ang byahe namin, mabilis at maluwang naman ang kalsada kaya alas-tres pa lang ng madaling araw ng huwebes nasa SanAntonio na ang grupo. Ang San Antonio ay isang bayan sa Zambales na jump-off para papuntang Anawangin.
Madilim pa ng mga oras na yun kaya tambay muna kami sa plaza ng San Antonio, kwentuhan at kulitan muna habang nagpapa-umaga para makabili sa palengke ng iba pang madadalang pagkain, habang ang iba’y nakikipag-negotiate na ng tricycle patungong Pundakit (shoreline para maka-arkila ng bangka patungong Anawangin. Very entertaining ang mga tricycle drivers (dahil kikita nga naman sila sa amin), halos lahat nag-aagawan para lang kontratahin sila, nakilala Ko dun si Kodz, siya yung pinili namin kasi siya yung mukhang mas informative, yung iba halatang pera lang ang habol. Ayon kay Kodz lagi siyang naghahatid dun, marami na rin daw siyang suking manilenyo at labing-isang beses na daw siyang nakapunta sa Anawangin mismo. Sa tagal ng kwentuhan namin wala siyang nababanggit na delikado o sakunang pangyayari sa lugar, pawang kagandahan lang ng lugar, binigay pa nga niya yung cell number niya para ma-text ko raw siya kung pupunta uli kami dun.

Mga 15 minutes from San Antonio to Pundakit, pagdating dun negotiate na kami ng bangka, nakilala namin si Vic, isang bangkero sa Pundakit, wala kaming ibang usapan kundi kung magkano ang kontrata sa kanya at kung kailan kami muli susunduin mula Anawangin.
Around 7am nasa Anawangin na kami, hanap agad ng magandang camp area sa gitna ng matataas na pine trees, di ko ikakaila na maganda ang lugar, tahimik at relaxing. Habang nag-aayos kami ng mga gamit at nagpi-pitch ng mga tents, lumapit ang isang ale sa amin, maganda ang ngiti at mukhang mabait, malumanay ang boses niya ng sinabi niyang siya ang caretaker ng isla, siya daw si Aling Ligaya. Umalis saglit at bumalik na may kasama pang isang babae, buhat nila ang isang maayos na papag na gawa sa kawayan, binaba nila sa gitna ng area namin at sinabing patungan daw ng mga pagkain o anumang gamit. Sabay alis, walang ibang sinabi kung may bayad man yun o wala, pero napagtanong namin sa mga katabi naming naka-camp na dun na P50 per head at per day daw.
Habang nag-aayos ang grupo may mga nagluluto na ng pancakes for breakfast, set na din ng tripod ng camera at picture taking na agad, halatang sabik ang isat-isa sa muling pagsasama ng tropa, matagal na rin kasing walang get-together dahil puro busy sa trabaho at kayod talaga para sa mga magagandang plano sa pamilya.

After breakfast excited na ang lahat lumublob sa dagat, kanya-kanyang labas na ng mga snorkel, goggles, vest at fins, makikita sa mukha ng bawat isa ang excitement na i-enjoy at i-explore ang lugar. Di alintana ng lahat ang lamig ng tubig basta sige lublob, kwentuhan, tawanan, halos wala ring pahinga ang mga digicams sa kakakuha ng pictures. Enjoy ang lahat, walang kj, lahat nakangiti, nakatawa, masayang-masaya ang tropa, ang tropa na walang ibang hangarin kundi ang i-appreciate ang ganda ng Anawangin.
Kinagabihan, set-up na ng lamp, habang nagluluto ng dinner ang ilan, nakapalibot naman ang iba sa kamustahang kwentuhan, bumangka si Mel, tropa ko since college na arkitekto na, bumanat na naman siya ng mga magic tricks niya kasama ang isa pang tropa na lagi niyang nililibang, kami naman kahit bilib sa ginagawa niya di na lang naming pinapahalata. Natatandaan ko pa nun na nagbilin ako ng pasalubong kay Mel kasi naka-line up na siya sa opisina nila na pupuntang Hawaii. Natapos ang gabing yun sa malalakas na tawanan at masasayang kwentuhan.

Kinabukasan, Biyernes Santo. Snorkling uli ang ilan sa tropa, explore uli sa islang may magagandang corals at makukulay na isda, halos di mo mamamalayan ang oras sa sobrang pagkalibang.
Pagdating ng Lunch time, sabay nagsalu-salo ang buong tropa sa pagkain, pagkatapos yung iba umidlip sa pagkapagod. Bandang hapon ng nagkayayaan yung apat pa naming kasama na mag-swimming uli, dalawa sa kanila ang naka-vest kasama si Gwen, girlfriend ni Mel. Di naming akalaing may naghihintay na sakuna para sa kanila ng mga panahon na yon. Habang nagpapahinga kami sa camp site, bandang alas-kwatro ng hapon, nagulantang ang katahimikan dahil sa pagdating ng isang kasama nila Mel galing sa dagat, tumatakbo’t hinihingal habang sinasabing “nalunod si……nalunod si……”…..di pa man din siya tapos sa sinasabi niya agad naming dinampot yung natitirang vest at snorkel, dahil sa pagka-intindi naming nalulunod pa lang siya ng mga panahong yon. Hinihingal sa pagkakatakbo ng pagdating namin sa lugar, marami ng nakapalibot na tao. Pagpasok ko sa loob, nakita ko ng umiiyak si Gwen sa tabi ni Mel. Si Mel walang malay at langtang gulay habang sini-cpr ng dalawang lalaking di namin kilala, yung ibang kasama naming nangontrata na ng bangka para madala agad si Mel sa hospital.
Habang nasa bangka kahit walang malay patuloy naming kinakausap si Mel at pinipisil ang mga daliri sa kamay at paa niya. Halos paliparin ng bangkero ang bangka laban sa mga malalakas na alon ng hapon na yun. Bawat minuto parang ga-oras ang tagal ng byahe namin dahil sa layo. Tinatanong naming ang diyos kung bakit, mabait naman si Mel, mabuting anak sa pamilya niya, matulungin sa tropa, kwento pa nga ng girlfriend niya may ipon siya para sa pagpapatayo ng bahay para sa nanay niya, marami pa siyang gagawin….bakit si mel?

Pagdating ng Pundakit, ang daming tao pero kakaunti ang nagkukusang tumulong, kailangan mo pang murahin para tulungan ka sa pagbuhat. May nurse na lalaking lumapit he knows cpr daw, kaya bomba uli kami kay mel habang hinihintay yung ambulansya na pinatawag ng pulis na nakatalaga dun. Ilang minuto din bago dumating yung ambulansya. Kinailangan pa naming buhatin ang mabigat na katawan ni mel papunta sa gate ng resort para maisakay siya sa ambulansya, tantsa ko nasa 20 meters din ang layo. Dun namin na-realize na ganun kalayo ang tatahakin sa tuwing magkakaroon ng sakuna sa Anawangin.

Pagkarga kay Mel sa ambulansya, salpak agad ng driver ng oxygen kay mel, akala naming magiging ok na ang lahat, tsaka namin nalaman na ibabyahe pa sa kabilang town (San Marcelino), dahil wala raw hospital sa San Antonio,..Ang tanong, Bakit walang hospital sa San Antonio?
Ang nagpapalakas ng loob namin ay yung maayos pa ang kulay ni Mel at may pulso pa siya , alam namin na aabot siya kung madadala lang agad sa Ospital. Pero sadyang ayaw makisama ng tadhana ang tagal na naman ng byahe namin bago makarating sa Ospital. Pagdating sa San Marcelino Hospital, ilang minuto lang ng mailipat si Mel sa kama ng ospital, dun na sinabi ng duktor na din na niya kinaya…wala na si Mel..Ganun kabilis ang pangyayari..Di man katanggap-tanggap.

Pagsunod ng ibang kasama namin sa San Marcelino Hospital, dun namin sila nakausap tungkol sa pangyayari. Ayon kay German, (isa sa apat na magkakasama), tahimik at mababaw ang tubig, umabot man ng ilang metro mula sa pampang ang babaw pa rin daw. Nung nagsi-swimming sila, medyo may distansiya si Mel sa tatlong kasama, nagulat na lang sila ng biglang nagpupumiglas at sumisigaw si Mel na para bang may puwersang humihila sa kanya na sadyang di niya makayanang labanan. Magaling lumangoy si Mel, at lalong hindi siya lasing, wala sa sampung magkakasama ang nakainom, kaya nagtataka sila kung bakit di niya magawang makalangoy. Sumaklolo si German pero paglapit niya kay Mel di niya akalaing ganun kalakas ang pwersa ng current sa ilalim ,gayung tahimik naman ang tubig ng lumusong sila. Parang may halimaw sa ilalim na gutom sa pagkuha ng buhay ng tao.,..di kinaya ni German kaya pinilit nilang makaahon agad para makahingi ng tulong. May sumaklolo pero di rin nagtagumpay na masagip si Mel, nung may pangalawang sumaklolo tsaka lang daw nakuha si Mel na wala ng malay. Ganun daw ang pangyayari. Paano pala kung walang kusang tumulong?..malamang pati katawan ng biktima ay din a makuha.

Walang “Danger” signs sa paligid,..wala ring Lifeguard,..wala ring salbabida man lang na pwede mong ibato sa nalulunod. Para saan yung sinisingil ng caretaker ng isla?...ano lang ba yung maglagay man lang sana ng signs para aware ang mga tao na ganun pala ka-delikado sa lugar nila. Hindi kapakanan ng mga campers ang priority ng caretaker. Lahat ng ganda ng Anawangin ay nabura dahil sa pangyayaring yon, wala ka ng proteksiyon sa isla ang layo pa ng hospital na pagdadalhan sayo kung may sakuna.
Sabi pa ng isang nurse sa hospital na nakausap namin, di lang minsan may ganung pangyayari, dati daw may pamilya pang nalunod, meron din daw isang case na swimmer pa yung nalunod, Puro dayo daw yung mga nagbubuwis ng buhay, halos taun-taon daw. Bakit di man lang nababalita?..maging sa internet walang ibang balita kundi kagandahan ng lugar.. Kaya pala tahimik lang ang mga locals, mga tricycle drivers at mga bangkero dun, kasi pag kinuwento nga naman nila masisira ang hanapbuhay nila. Hanapbuhay nilang pagsasakripisyo ng buhay ng ibang tao.

Kung mahal mo ang kaibigan mo o pamilya mo, huwag mong ilapit sa mapanuksong ganda ng Anawangin, marami pang ibang magandang lugar. Gawin nating si Mel na ang huling biktima, at sigurado akong ikatutuwa ni Mel na makatulong tayo sa ibang tao na malayo sa sakuna. “Don’t be a victim behind the beauty of Anawangin!!”

At para sa’yo Mel, ang pagdarasal namin para sa Mapayapang Paglalakbay. Habang-buhay kang nasa puso namin. May you Rest in Peace.


Sa pangyayaring naganap ng araw na iyon, maisip sana ng mga taong nakapaligid sa Anawangin na hindi lang pera ang importante sa buhay ng tao, hindi lamang ang kikitain nila ang una nilang isipin at sa bawat sentimong mahahawakan nila galing sa mga dayuhan sa kanilang lugar ay may kapalit ding pwedeng mangyari sa mga mahal nila sa buhay.  Huwag nyong hintaying balikan kayo ng tadhana at gantihan kayo ng kalikasan, huwag nyong hintaying singilin din kayo kapalit ng mga buhay na nawala dahilan sa inyong kapabayaan.  Napakasakit mawalan ng mahal sa buhay, at sana ang buhay na ibinuwis ni Mel ang maging paraan upang mabuksan ang mga mata ng sambayanan na hindi nakikita sa ganda ng lugar ang kaligtasan ng bawat isa.  Maganda mang tignan ang lugar ng Anawangin, pero may multong nakatago sa gandang nakikita natin.  Huwag na po nating pabayaang may madagdag pa sa mga buhay na nawala sa lugar na iyan, huwag nyo pong isapalaran ang inyong mga buhay!  Magandang pakikisama ng mga nagpapatakbo at nangangalaga ng Anawangin lalo na ni Aling Ligaya hindi po matutumbasan ng buhay na lalamunin pa ng isla ng Anawangin!!!!!

Mel, maraming salamat sa iyong kabaitan hindi mo pa man oras ngunit kailangan naming tanggapin ang katotohanang binawi ka na ng Maykapal.  Marami ka ng taong natulungan, marami ka ng mapasayang tao, mahirap man sa amin pero kailangan mo ng tumuloy sa iyong pupuntahan.  Alam kong nasa tabi ka ng Diyos na Maykapal, at alam kong magiging masaya ka dyan.  Huwag mo na kaming alalahanin dahil binigyan mo na kami ng mga alaalang hindi namin malilimutan, napakabait mong kapatid, tito at lalong lalo na bilang anak sa mga magulang natin.  Humayo ka na at matahimik sa kandungan ng Panginoong Diyos.  Maraming maraming salamat kapatid ko!!!! Mahal na mahal ka namin!!!!

Sister of Melvin

flor said...

bkit sa san marcelino nyo dinala? eh ospatay un? bobo nurse dun, lalo n ung head nurse, npkaBOBO, 

Post a Comment